Józef Wissarionowicz STALIN, właściwie Iosif Dżugaszwili, znany także jako Soso lub Koba. Urodził się 21 grudnia 1878 roku w Gruzji. Oficjalnie syn chłopa i szewca Wissariona Iwanowicza i chłopki pańszczyźnianej Katarzyny Georgiewnej. Według plotek, w rzeczywistości, syn Nikołaja Przewalskiego (odkrywcy dzikiego konia) i służki z domostwa Przewalskich. Usunięty z seminarium duchownego w Tyflisie (dziś Tbilisi) w 1898 roku związał się z socjaldemokracją. Od 1903 roku w partii bolszewickiej. Współorganizator zbrojnego przewrotu bolszewickiego i rewolucji październikowej. W latach 1917–22 komisarz ludowy d/s narodowościowych, a od 1919 roku także kontroli państwowej. W czerwcu 1922 roku w związku z chorobą Lenina wybrany na stanowisko sekretarza generalnego partii komunistycznej, zostając faktycznym przywódcą partii i państwa. Po podporządkowaniu sobie aparatu bezpieczeństwa (GPU, NKWD) zmierzał do władzy dyktatorskiej i eliminacji rywali. Podporządkował politykę sowiecką własnej wizji nieuchronności konfliktu światowego. Od 1928 roku zaczął forsować program przyspieszonej kolektywizacji i industrializacji ZSRR, którego realizacji towarzyszyła klęska głodu (pochłonęła miliony ofiar) oraz masowe zbrodnie i represje. Po doprowadzeniu do sojuszu z III Rzeszą wydał rozkaz rozpoczęcia inwazji na Polskę 17 września 1939 roku, a następnie deportacji części mieszkańców w głąb ZSRR. Odpowiedzialny za wymordowanie polskich oficerów w Katyniu. Po napaści Niemiec na ZSRR naczelny dowódca sił zbrojnych (po początkowych niepowodzeniach na froncie przestał ingerować w dowodzenie). Uczestnik konferencji w Teheranie (1943), Jałcie i Poczdamie (1945), wywarł decydujący wpływ na ich przebieg i wyniki (m.in. sprawa granic Polski). Po zakończeniu wojny nadal prowadził politykę bezwzględnego terroru w ZSRR (m.in. deportacje całych narodów - Czeczenów, Inguszów, Tatarów, na Syberię i do Kazachstanu). Inicjator narzucenia państwom Europy Środkowo – Wschodniej (także Polsce) sowieckiego modelu ustrojowego i zależności ideologicznej, politycznej i ekonomicznej od ZSRR (zobacz: Świat w 1953 roku). Uznany przez amerykański tygodnik TIME za człowieka roku w 1942. Jego imieniem nazwano m.in. Pałac Kultury i Nauki w Warszawie. Zmarł nagle 5 marca 1953 roku. Bliższe okoliczności jego śmierci pozostają niewyjaśnione, prawdopodobnie na wylew krwi do mózgu.

Zobacz: 

przemówienia na uroczystościach żałobnych: 
Franciszek Jóźwiak - Józef Cyrankiewicz

Odznaka żałobna 

Napisali, powiedzieli... o Stalinie

Opowiadanie „Chłopiec z Gori” o młodym Stalinie

Józef Stalin - Materiały do obchodu siedemdziesiątej rocznicy urodzin

Fragmenty książki „J. Stalin krótki życiorys”

Jesteś gościem numer na tej stronie, która została utworzona 01-12-1999, a ostatnio uaktualniona 07-01-2005. Wszelkie komentarze prosimy kierować do Kustosza.

Copyright © by PolskaLudowa.com. Wszelkie prawa zastrzeżone.